​💙 یکی از شاگردان شیخ رجبعلی خیّاط نقل می کند: روزی با تاکسی خود می رفتم. نابینایی را دیدم که در انتظار کمک کسی کنار خیابان ایستاده است. 

💙 بلافاصله ایستادم و پیاده شدم و به او گفتم: کجا می خواهی بروی؟ گفت: می خواهم بروم آن طرف خیابان. گفتم: از آن طرف به کجا می خواهی بروی؟

💙 گفت: دیگر مزاحم نمی شوم. با اصرار من گفت: خیابان هاشمی، سوارش کردم و او را به مقصدش رساندم.

💙 فردا صبح که خدمت شیخ رسیدم، بدون مقدمه گفت: آن کوری که سوارش کردی، و به منزلش رساندی جریانش چه بود⁉️  

💙 داستان را گفتم، شیخ گفت: از دیروز که این عمل را انجام دادی خداوند متعال نوری در تو خلق کرده است که در برزخ هنوز هست. 

📚 کیمیای محبت، ص 

​🔴 عظمت گناه 

✍ ما خیال می کنیم گناه چیز کوچکی است. حتی یک گناه صغيره جرمش بسیار سنگین است. در روایات ما آمده است که به کوچکی گناه نگاه نکنید، به بزرگی آن کسی نگاه کنید که معصیتش را کرده اید.

شما یک موقع به یک آدم معمولی بی احترامی می کنید، مثلا یک سیلی به او می زنید، این بد است. اما یک موقع یک سیلی به یک مرجع تقلید با عظمت میزنید. یک موقع - معاذ الله - یک سیلی به امام زمان یا پیامبر (ص) می زنید. حال اگر کسی یک بی احترامی به خود خدا که عظمتش بی نهایت است بکند چه؟ بنابراین، هر گناهی در حد خود بسیار بزرگ است.

لذا اهل معرفت که می فهمیدند، برای کوچک ترین گناه و یا کمتر از آن هم می ترسیدند. 

مرحوم ملکی تبریزی از یک مجلسی که شبهه غیبت در شده بود، بلند شد، و خیلی ناراحت بود. می گفت: همین ما را چهل روز عقب انداخت.

این ها عظمت پروردگار را درک کرده بودند و می دانستند یک خلاف ادب، یک مکروه و یک گناه چقدر زشت است. چقدر سنگین است.